iki elma

ahh istanbul sen ne acayip bir şehirsin böyle.şuna bak bir yılı geçti sana yerleşeli,asla yaşayamam dediğim sende uyuyorum, uyanıyorum şimdi,üstelik sana gelmem için düşünecek pek de vaktim olmadı,tam tamına bir günde karar verdim sana gelip tadına varmaya.şimdi sendeyim,seninleyim,sana bakıyorum,seni dinliyorum,ne kadar kalabalıksın,ne kadar dolu.sana geldiğim gün, şöyle bir baktım üzerinden geçerken,bu yükü nasıl taşıyorsun.hele bir de her gelen benim gibi yüklü geliyorsa sana, yük üstüne yük.


ne kadar güçlüsün,ne kadar güzel ve ne kadar yaralı.bana benziyorsun,sana benziyorum.
seni sevişim bundan, güçlü olmak zorundayız ikimizde,ağladığımızı kimse görmemeli,sırrımızı öğrenirlerse bize zarar verebilirler.ahh istanbul ne kadar acayibiz öyle değil mi?


kocaman hissediyorum içimi aynı senin büyüklüğün gibi, beni içinde taşırken bende nefes alıyorsun.bir köşende yaşamama izin verdiğin için teşekkür ederim sana.kader ikimizin arasında ağlarını örüyormuş da bana büyük laflar ettiriyormuş.istemiyordum seni, şaka değil haa.ama sakın darılma bana,sana yalan söylemeyeceğim,seni gezilecek, gönül eğlendirilecek bir yer olarak gördüğüm için bağışla beni.şimdi seninleyim ve hiç pişman değilim,mutluyum kalbimin senin içinde atmasına,sende gülmeye sende ağlamaya.sayende tüm davranışlarım daha anlamlı,senin büyük anlamının bana sirayet ettiğini ta içerlerden hissediyorum.


kabuk bağlayan yaralarımı soyunurken,senin varlığınla daha da güçlüyüm şimdi.senin içinde ruhu olmayan bedenler gördükçe ruhumun daha da farkındayım,eğer sen böyle kalabalık olmasaydın kendimi farkedemeyecektim,bana ıssız yerlerini öğret istanbul,sen ve ben baş başa kalalım.sana anlatacaklarım var.


iki elmam var elimde sadece seninle paylaşmak için.
nereye dersen orada kaybolmaya razıyım.