patlamaya hazır bir kalple nasıl yürünür.kafamı kuma gömmeyi istiyorum.saatlerce su altında kalarak kararlar almaktan müthiş bir zevk yanı sıra da kocaman acıların kalbime,aklıma pompaladıklarını duyabilmek.acılarımı sulara karıştırırken beynimi yerinden söküp kara delikten aşağıya yuvarlamayı isteme hissi.
yazmanın özgürlük olmasına sığınarak yazdıklarım,kelimeler,cümleler,satırlar,satır aralıkları.suskunluğa gömüyorum kelimelerimi, bundandır tam olarak kelimesi yok.
biz şimdi kendimizi bir başkası sanarak yaşıyor ve aslında kim olduğumuzu tamamen unutamıyorduk.kendimize doğru sürükleniyor aynı hızla da kendimizden uzaklaşıyorduk.bir kendimizdik,bir de olması gereken.rahat ol benim yanımda dilediğin kadar rahat olabilirsin,sen rahat ol ki bende kendim olabileyim.anlatabiliyor muyum.artık anla.bunu iyi anlamanı istiyorum.
benim gibi ateşle oynayamazdı kimse buna kalıbımı basarım.
dün krep yaparken çaresizliğimin dozunun arttığını gördüm acı gözyaşlarımdan bir kaç damla çıkarıp krebime kattım.sonra bir kaç damla da sevinç gözyaşlarımdan akıtıp demlediğim çaya ekledim.gözyaşlarımla karıştırdığım sofrayı sevdiklerime sundum.acıyla sevincin birleştiği akşam yemeğini yarış halinde yemelerine güldüm,acımın ve sevincimin bu kadar lezzetli olması beni içten içe düşündürdü.,benden bir parça tatmanın bu kadar keyifli olabileceğini tahmin bile edemezdim.sen kaç tane yedin son kalanı kim yesin muhabbetleri,herkesin gözü tabakta en son kalan acı gözyaşlarımı kattığım krepte dikili kalmıştı,krebi en çok sevdiğini düşündüğümüze bunu sen yemelisin diyerek son acı gözyaşımı onun yemesini gözlerinin taa içine bakarak ilgiyle izledim.krep yaparken üzüleceğim ölsem aklıma gelmezdi.tuhaf bir insan olup çıktım ben.son krebin sahibinin gözlerinin içine bakarak;(içimden yüzüne karşı)son krebi sen yedin.senden bir isteğim var üzme beni,bugün yanağımı öpersin yarın toprağımı dedim.anlamadı sanırım.zaten acı gözyaşımı çok sevdiğini de anlamamıştı.herkes mutlu ayrıldı sofradan.
şimdi gülümsedim ve içeriye minik bir cadı girdi.
